یک نکته قرآنی زیبا: غلط است که شعر « شکر نعمت نعمتت افزون کند» را در ترجمه آیه شریفه «وَ إِذْ تَأَذَّنَ رَبُّکُمْ لَئِنْ شَکَرْتُمْ لَأَزیدَنَّکُمْ وَ لَئِنْ کَفَرْتُمْ إِنَّ عَذابی‏ لَشَدیدٌ» (مبارکه إبراهیم علیه السلام : ۷) می آورند. دقت کنید ببینید می توانید غلط را بیابید؟
پاسخ:

فرموده: شُکر (چه نعمت و چه غیر نعمت. هر شکری) خودت را افزون کند (لازیدنکم) یعنی وجود تو با شکر کردن بزرگ می شود. چرا که شکرگزار بودن، صفتی الهی است که وجود انسان را بزرگ می کند.

 

البته برخی اوقات، شکر گزار بودن باعث افزون شدن نعمت می شود اما نه به عنوان پاداش. بلکه به عنوان ظرفیتی دیگر برای شکرگزاری بیشتر.

بنابراین در شعر

شکر نعمت نعمتت افزون کند              کفر، نعمت از کفت بیرون کند.

گرجچه این درست است که شکر نعمت موجب افزایش نعمت می شود اما این به خاطر آن است که با شکر کردن، الهی تر شده ایم و به همین خاطر نعمتمان نیز افزایش می یابد تا الهی تر شویم. به عبارت دیگر، اصل شکر، افزون شدن خودمان است وگرنه خداوند که احتیاجی به شکر ما ندارد.