دخترها و پسرهایی با هم دوست می شوند.
از هم وفا و بی وفایی می بینند.
ضربه عاطفی می خورند؛ و سرانجام از هم جدا می شوند.
ازدواج می کنند اما بعد از ازدواج با دیگری، هم بخشی از اغتشاشات فکریشان به خاطر دوستی های مجردی است.
اما جالب این است که: اینهایی که دردهای آن دوستی ها را چشیده اند، نمی گویند تقصیر این نوع دوستی ها بود همه این تلخی ها و جدایی ها.

همه می گویند: فلانی بی وفا بود. یا ترانه های ناامیدی را تکرار می کنند.

انگار این روابط خارج از ازدواج، معصومیتی در نگاه آنان پیدا کرده که هیچ گاه تقصیر بر گردنش نخواهد افتاد.

این مطلب از خاطره ای که همسرم برایم نقل کرد به نظرم رسید.

جامعه ما کی می خواهد بفهمد؟

فکر می کنم به خاطر تاثیر مستقیم سبک زندگی غرب بر مردم ما باشد.

قرآن کریم، این دوستی ها را رد کرده است:

وَ لاَ مُتَّخِذَاتِ أَخْدَانٍ : و دوست‏گیران پنهانى نباشند. ﴿النساء، ۲۵﴾

ای آقا! کجا حرف قرآن کریم رو گوش دادیم؟

برای مطالعه بیشتر آسیب های روابط با جنس مخالف، اینجا و اینجا کلیک کنید.