به قلم: حجت الله حاجی کاظم
با یکی از دوستان صحبت می کردیم.
درباره اینکه چرا بچه های برخی از آدم های متخصص توانمند، آنگون که می خواهند نمی شوند؟
حتی گاهی بچه های کسانی که اصلا اطلاعات علمی در تربیت ندارند و روش های درست تر را هم نمی دانند، بچه های بهتری می شوند؟
از یک روانشناس، معلم، پزشک، طلبه، استاد دانشگاه، .. توقع بیشتری هست اما این توقع گاهی برآورده نمی شود.
چرا؟
به نظرمان رسید گاهی مغرور تخصص و اطلاعات خود می شویم.
بدین ترتیب سراغ خداوند برای رشد فرزندمان نمی رویم.
به جای آنکه وظیفه خود را انجام دهیم و نتیجه را به خدا بسپاریم، نقش حق را یادمان می رود و فریب داشته هایمان را می خوریم.
اما
اضطرار به حق برای رشد همه لازم است.
حتی فرزندانمان.
تلاش ها باید جهت الهی داشته باشد و از او بخواهد وگرنه گرد و غباری بیش نیست.
زیرا فرزندت ادامه وجودت است و بدون یاری خدا نمی توانی ادامه ای باقی گذاری.
وَ الَّذِینَ جَاهَدُوا فِینَا لَنَهْدِیَنَّهُمْ سُبُلَنَا وَ إِنَّ اللَّهَ لَمَعَ الْمُحْسِنِینَ ﴿العنکبوت، ۶۹﴾
و کسانى که در راه ما کوشیدهاند ، به یقین راههاى خود را بر آنان مىنماییم و در حقیقت ، خدا با نیکوکاران است .
شاید دلایل دیگری هم باشد.
همین به نظرمان رسید.
شما هم کمک کنید …
سلام گلم.
خوشحالم که گپ و گفت های شبانه مون تبدیل به مطلب علمی برای دیگران می شود.
دوستت دارم.
بهت افتخار میکنم.
برات آرزوی موفقیت دارم.
یه بزرگی از یه بزرگ دیگه ای پرسید برای تربیت بچه ام چی کار کنم؟ گفت توصیه من به تو، همون توصیه خداوند به مادر حضرت موسی(ع) است:
وَأَوْحَیْنَا إِلَى أُمِّ مُوسَى أَنْ أَرْضِعِیهِ فَإِذَا خِفْتِ عَلَیْهِ فَأَلْقِیهِ فِی الْیَمِّ وَلَا تَخَافِی وَلَا تَحْزَنِی إِنَّا رَادُّوهُ إِلَیْکِ وَجَاعِلُوهُ مِنَ الْمُرْسَلِینَ ﴿۷ قصص﴾
خیلی جالب بود آقا سعید!